تیر 90 - طرّه ی آشفتگی</ti><html> <head> <title>تیر 90

علم...

علم نبض شعر ما را به روی کاغذ می آورد.

وقتی پیشانی یار را می بوسیم در ذهن ما استخوانبندی جمجمه معشوقه را مجسم می‌کند.

وقتی علم داریم زیر هر لب غنچه ای انتظار دندان پوسیده ای می بریم.

علم جهل مقدسی را که در جنون وجود دارد، نفی می‌کند.

علم می خواهد نام بی قراری خود را تنگی نفس بگذاریم.

علم موسیقی را هم تهدید می کند،‌ دیگر نمی شود در محراب کمان ابرویی نشست و نقش کمانچه ای کشید...

واژه های کلیدی : موسیقی، محراب، جهل، کمانچه، علم، معشوقه، تنگی نفس، کمان ابرو، جنون مقدس، بیقراری

چهارشنبه 29 تیر 90

كلك مشكين تو : ‍

صدها هزار حنجره آواز، منتظر...

با پنجره نشســــــــــــــته ام و باز منتظر
این کوچه هم نشسته از آغاز منــــــتظر

دیگر صـــــــدا به گوش خیابان نمی‌رسد
صدها هزار حنجـــــــــــــــــره آواز، منتظر

بی تو غـزل نمی شود احساس واژه ها
تک بیت‌های آبی پرواز منــــــــــــــــــــتظر

تنهــــــــا،‌ میان ثانیه ها،‌ خسته از غروب
با پنجره نشسته ام و باز منــــــــــــتظر...

پ ن: این غزل در چهاردهم شعبان سال گذشته سروده و به پیشگاه مقدس حضرت ولی عصر(عج) تقدیم گردید به امید تعجیل در فرج آقا امام زمان...

واژه های کلیدی : منتظر، امام زمان، ولی عصر، شعبان

شنبه 25 تیر 90

كلك مشكين تو : ‍

اینجا شراب می رقصد...

صـــــــدای باد در آغوش آب می رقصد

و آب دور تو با التــــــــــــهاب می رقصد

دوباره عشق شکوفا شد آسمان لرزید

تن تکیـــــــده مشکی که راوی آب است

دوباره خون تو در چشــم آب می رقصد

کنار دست تو پر اضــــــــــطراب می رقصد

نگاه عاشق ســـــاقی و بزم خون و خدا

عجیب نیست که اینجا شراب می رقصد

تو اوج می شوی وآسمان تر از خورشید

و او که ماند و هنوز آفتاب می رقصد...

پ ن1:

اول محرم سال گذشته با خودم عهد کردم که غزلی در واقعه کربلا بگویم روز هفتم محرم این غزل آمد و به پیشگاه حضرت ابوالفضل (ع) تقدیم شد.

پ ن2:شهادت و تولد همه ی شهدای دشت کربلا با هم عجین است می شود از تولد ایشان گفت و از ایثار و شهادتشان نگفت...؟

واژه های کلیدی : عشق، خورشید، شراب، شکوفایی، اسمان، می رقصد، مشک، آب، خون

پنج شنبه 16 تیر 90

كلك مشكين تو : ‍

نوبت هبوط من است...

مردمان در حالی که کتابچه سرنوشتشان را در دست دارند، یکی یکی به زمین هبوط می کنند و خداوند خدا آنان را با نگاه مهربانش بدرقه می کند.
هرکدام از آدم‌ها برای خود سرنوشتی دارد که به دقت برایش نوشته شده است اما در عین دقیق بودن، همه سرنوشت ها در کلیات با هم شبیه اند وبیشترشان عین همند!
گویا فرشته مسئول بخش نگارش سرنوشت ها، از روی بی حوصلگی همه را کپی پیست کرده!
نوبت هبوط من است و قرار است بعد من تو بیایی...
خداوند خدا مهربان نگاهم می کند
نگاهش بر روی سرنوشت من متوقف می‌شود
صدای مهربان خدا در بیکران ازل طنین می افکند:
- صبر کن...!
می ایستم و سر به زیر می افکنم آخر چه کسی نگاه او را برمی‌تابد؟!
سرنوشتم را به آرامی مرور می کند و سری تکان می دهد...
مضطرب می شوم و به صف آدمها که مثل آدم دارند می روند هبوط کنند نگاه می اندازم
از اینکه آنها بی دردسر دارند می روند و من بلاتکلیف در محضر حق ایستاده ام کلافه می شوم...
دلهره ای شیرین به دلم چنگ می اندازد...
- دوست داری مثل آنها باشی؟
و به آدمها اشاره می کند
با اینکه دلم می خواهد مثل آنها باشم تمام وجودم یکسره فریاد می زند: نه...!
هراسان می شوم
من می خواهم مثل آنها باشم
راحت و بی دغدغه سرنوشتشان را به دست گرفته اند و می روند که بروند!
اما من چرا نه می گویم؟!
غافل از اینکه این نه گفتن عین سرنوشت من است
به سرنوشتم نگاه می کنم
اما رنگ آن با سرنوشت دیگر آدمها فرق کرده...
از اینکه خداوند خدا به صورت ویژه آن را رقم زده احساس غرور می کنم
به دستان تو می نگرم
به من نگاه می کنی و سرنوشتت را محکم به سینه می فشاری
شاید می ترسی کسی آن را از تو بگیرد
رنگ سرنوشت تو هم با بقیه آدمها فرق می کند
صبر کن ببینم!
رنگ سرنوشت من و تو با هم یکی است...
هبوط می کنم
و خوشحال از اینکه در جواب سوال خداوند خدا نه گفتم ...